اولين رمان وبلاگی در ايران : دیوانه ی مقدس :

بخش نوزدهم رمان <‌ ديوانه ی مقدس > romanonline_19

خواستم از جایم بلند شوم که دنیر سرم فریاد زد :

-         « گفتم : بشین سر جات و اصلا تکون نخور ، ... »

قبل از اینکه ادامه ی حرف دنیر تمام شود ، در پشت پای نیمه برهنه ام احساس درد شدیدی کردم وقتی دنیر استادانه سرماری که مرا گزیده بود ، از پاهایم جدا کرد و به من نشان داد ؛ تازه فهمیدم چه اتفاقی برایم افتاده است شوکه شده بودم ، نمی توانستم کوچک ترین حرفی بزنم اما دنیر بی توجه به من در کمال خونسردی ، گویی هرگز اتفاقی نیفتاده است ؛ مار را به طرفی پرت کرد و خود خم شد و بند کفش کتانی اش را در آورد و پاچه شلوارم را بدون اینکه تماسی به بدنم داشته باشد تا کرد و سپس بند کفشی که باز کرده بود را کمی بالاتر از محل مارگزیدگی محکم بست ، طوری که زهر مار بالا نرود و خونم را آلوده نکند ، من از شدت بهت زدگی و وحشتی که از این اتفاق پیدا کرده بودم ؛ فقط به یک تماشاچی مبدل شده بودم ؛ دنیر از جیب شلوارش یک عدد چاقوی چند کاره ی مسافرتی سوئیس ورنی خوشگل درآورد از همان هایی که ده – بیست تا وسیله را کنار هم خیلی قشنگ جا سازی کردن ؛ دنیر چاقوی سوئیس ورنی اش را باز کرد ، رو به من کرد و لبخند امیدبخشی به من زد و چند ثانیه ای به چشمان من که به خاطر اشک های ناشی از درد پاک تر شده بود ، خیره شد و گفت :

-         « ثمر جان ، قبل ز اینکه فکرش را بکنی خوب می شه ؛ این نیز بگذرد ، مطمئن باش این نیز بگذرد . »

من همچنان برایم جالب بود که یک نفر چطور در سخت ترین شرایط بحرانی می تواند اینقدر به اعصاب خود مسلط باشد و دم از معنویت بزند و به کوشش خود برای آموزش اصول بهتر زیستن به دیگران ادامه دهد . دنیر سرش را پایین انداخت و با نگاهش جای گزیدگی را روی پوست پاهایم پیدا کرد و در عین ناباروری من ، از  رابطه ای که بین چشم های من و او ایجاد شده بود ، سوء استفاده را کرد و با چاقواش یک شکاف سطحی یکی دو سانتی متری روی پایم ایجاد کرد . وقتی صدای فریاد ناشی از درد پارگی پوستم بلند شد او انگشتانش را بین انگشتان من محکم کرد ، چشمکی به من زد و به آرامی خم شد و شروع به مکیدن زهر از شکاف ایجاد کرده روی پوستم کرد ، او ذره ذره زهر مار را از وجود من می دمید و از دهانش خارج می کرد ؛ وقتی که عشق و علاقه دنیر و به خطر انداختن خودش را به خاطر خودم دیدم ناخودآگاه خم شدم و سر او را که روی پاهایم قرار داشت را بوسیدم و این برای اولین بار بود که او هیچ گونه مقاومتی نکرد .

پس از بوسیدن دنیر ، بقدری آرام شده بودم که دیگر هیچ دردی را در پایم احساس نمی کردم اما با این حال او زیر بغلم را گرفت و به آرامی به سمت ماشین برد تا زخمم را پانسمان کند . او مانند پرستاری حرفه ای زخم را پانسمان کرد ، روی زخمم مرهمی گیاهی مالید که به گفته ی خودش آن را از هند آورده بود و خاصیت جادویی داشت که باعث می شد جای زخم روی پاهایم نماند .

چطور می توانستم باور کنم این موجود مغرور و نسبتا خشن که حتا من را از گفتن کمترین کلامی محروم می کرد ، به خاطر من ، خود را به خطر بیندازد و از زهری بمکد که ممکن است آخرین مزه ای باشد که آن را می چشد . او با آرامش و عشق پنهان فوق العاده ای که داشت من را محکوم کرده بود به عاشق شدن نسبت به او ؛ آری من دیگر پذیرفته بودم که باید عاشقش باشم و به او اعتماد کنم .

دنیر مرا مصمم کرده بود که مانند او شوم و این راه معنویی را که به معنویی بودنش دیگر ذره ای هم شک نداشتم به پایان برسانم ؛ من چطور می توانستم مانند او شوم ؟ چطور می توانستم مانند او این قدر خونسرد باشم و به اعصاب خود مسلط شوم ؟

دنیر مرا به داخل ماشین هدایت کرد و خود به پشت تپه ای که مار مرا گزیده بود رفت ؛ پس از اتفاقات بوجود آمده دیگر نگران این نبودم که او باز مرا ترک کند ، پس به او اجازه دادم که برود و او پس از چند دقیقه با یک دسته ی بزرگ گل های خوشه ای سه پره ای سرخ رنگ بازگشت و به من هدیه داد ؛ عشق و آرامش نهایت احساسی بود که می توانستم داشته باشم .

-         « دنیر وقتی مار من را گزید ، تو انگار منتظر این لحظه بودی ، هیچ گونه نگرانی نداشتی ، آیا دلیل خاصی داشت یا باید باز هم صبر کنم تا مشخص بشه ؟ »

-         « آره ، منتظر بودم تا قانون دوم را خو ب یاد بگیری ، زیاد فکرت و مشغول نکن ، خیلی از اتفاقات باید پیش بیایند تا ما چیزهای بیشتری یاد بگیریم ، همین »

و بعد دنیر قانون دوم را برایم واژه به واژه خواند :

2.     قانون پذیرش و بردباری

شخص و خانوادش باید تحمل هرگونه سختی اجتماعی و مشکلات ناگهانی ( هر چند بد و ناپسند ) را داشته باشد . بردباری شما در کنترل نفس تان از مهم ترین عوامل شناخته شده به شمار می آید . بردباری شما در مقابل مشکلات باعث همبستگی است و سبب پیشرفت سریع شما می شود . در نهایت افراد صبور قادر به جذب ، نگهداری و به کاربردن نیرو و انرژی جهانی ، به نحوی بسیار ساده و آسان خواهند بود .

 تازه متوجه شده بودم این خونسردی فوق العاده و اذیت کننده از کجا سرچشمه می گیرد و دنیر چگونه می تواند در عین آرامش داشتن و سکوت کردن بزرگ ترین آموزش های اصول اولیه معنویت را به من بدهد . من همچنان به سفری ادامه می دادم که گریزی از آن نبود . سفری که نه تنها باعث پیدا کردن جوابی برای سئوال هایم نشده بود بلکه لحظه به لحظه حجم سئوال های بی جوابم اضافه هم می کرد .

پس از شنیدن قانون شماره ی دو عزم را جزم کرده بودم که به تک تک نکاتی که در قوانین به آن اشاره شده عمل کنم تا در نهایت به گروه آگاهان به پیوندم و تا قادر به کاربردن انرژی جهانی شوم . اما این شروع فصل آرامش من نبودن چون دنیر در عین ناباوری مرا به فادلی شبانی کور سپرد .

این داستان ادامه دارد ... 

يادداشت پيش از داستان بخش نوزدهم romanonline_19.1